The Concept of Nobility: A Deeper Approach

(English and Greek)

Nobility, in its authentic and primordial form, is not a superficial politeness confined to outward calmness and rules of good behavior. It is not the absence of anger, nor is it the hypocritical propriety that avoids conflict. True nobility is a state of being—an inner strength born of courage, determination, and sacrifice.

In ancient Greece, nobility was a way of life. It was the fiery passion of a person striving to become better, to transcend themselves, and to transform the reality around them. A noble individual was one who was willing to sacrifice the most precious parts of themselves—their thoughts, their strength, their security—in order to evolve and elevate others as well.

Today, this concept has deteriorated into passive conformity, a set of rules that impose nobility as a mere mask. A noble person is now considered to be someone who speaks calmly, does not offend, and follows etiquette. However, true nobility is the reflection of inner cultivation, not a façade. It is a spiritual stance, engraved on the face, the soul, and the very essence of existence.

A noble person is an initiate—one who has understood the essence of sacrifice. They have abandoned the illusions of the ego, confronted their fears, and detached themselves from what holds them back. They do not pretend to be noble; they become noble through the very process of transcendence. They have touched the truth of existence.

There are no rules of nobility. True nobility is nothing less than the act of becoming.

Η έννοια της ευγένειας: Μία βαθύτερη προσέγγιση

Η ευγένεια, στην αυθεντική και αρχέγονη της μορφή, δεν είναι μια επιφανειακή αβρότητα, που περιορίζεται στη φαινομενική ηρεμία και στους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Δεν είναι η απουσία θυμού, ούτε η υποκριτική ευπρέπεια που αποφεύγει τις συγκρούσεις. Η αληθινή ευγένεια είναι μια κατάσταση ύπαρξης, μια εσωτερική δύναμη που γεννιέται από το θάρρος, την αποφασιστικότητα και τη θυσία.

Στην αρχαία Ελλάδα, η ευγένεια ήταν μια στάση ζωής. Ήταν το πύρινο πάθος του ανθρώπου να γίνει καλύτερος, να υπερβεί τον εαυτό του και να μεταμορφώσει την πραγματικότητα γύρω του. Ευγενής ήταν εκείνος που ήταν έτοιμος να θυσιάσει το πολυτιμότερο κομμάτι του εαυτού του, τη σκέψη του, τη δύναμή του, την ασφάλειά του, ώστε να εξελιχθεί ο ίδιος και να ανυψώσει και τους άλλους.

Σήμερα, η έννοια αυτή έχει εκπέσει σε μια παθητική συμμόρφωση, σε ένα σύνολο κανόνων που επιβάλλουν την ευγένεια ως μάσκα. Ευγενής θεωρείται εκείνος που μιλάει ήρεμα, που δεν προσβάλλει, που ακολουθεί τους τύπους. Όμως, η αληθινή ευγένεια είναι η αντανάκλαση της εσωτερικής καλλιέργειας και όχι ένα προσωπείο. Είναι μια πνευματική στάση, χαραγμένη στο πρόσωπο, στην ψυχή, στην ύπαρξη.

Ένας ευγενής άνθρωπος είναι μυημένος. Έχει κατανοήσει την ουσία της θυσίας. Έχει εγκαταλείψει τις ψευδαισθήσεις του εγώ, έχει κάμψει τις φοβίες του, έχει απαγκιστρωθεί από ό,τι τον κρατάει πίσω. Δεν προσποιείται ότι είναι ευγενικός· γίνεται ευγενής μέσα από την ίδια τη διαδικασία της υπέρβασης. Έχει αγγίξει την αλήθεια της ύπαρξης.

Δεν υπάρχουν κανόνες ευγένειας. Η αληθινή ευγένεια δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ίδια την πράξη του γίγνεσθαι.